aprinus
ā̆prīnus, a, um, adj. [aper],
- of or belonging to the wild boar: viscus, Lucil. ap. Charis. p. 63 P.: pulmo, Plin. 28, 16, 62, § 222: vesica, id. 28, 15, 60, § 215: fel, id. 28, 16, 62, § 221.—As a secondary form, Hyg. Fab. 69, has twice ā̆prīnĕus, a, um, if the reading is correct.
aprinus, a, um (aper, s. Prisc. 2, 59), vom Wildschweine, viscus, Lucil. fr. inc. 121 M.: dens, Augustin. de civ. dei 6, 7: dentes, Solin. 32, 30 M.: subst., aprina, ae, f., Schwarzwildbret, Iudic. coci et pist. 84 R. (Wernsdorf apruna). Vgl. Gloss. ›aprina, συάγριον (sc. κρέας)‹ u. ›aprinum, συάγρειον‹. – Oft Variante von aprunus, w. s.
dentur galline, leporine post et aprine / carnes
vobis mittimus ‥ quatuor scuta ~a
hippotamus ‥ ~is dentibus
aprīnus, a, um (aper), de sanglier : Plin. 18, 222.