auspicalis
auspĭcālis, e, adj. [auspicor],
- of or pertaining to divination, suitable for auguries, auspicial: pisciculus, Plin. 32, 1, 1, § 4: dies, Mamert. Pan. Maxim. 6.—* Adv.: auspĭ-cālĭter = auspicato, with the appropriate taking of auguries: ponere gromam, Hyg. Limit. Constit. p. 153 Goes.
auspicālis, e (auspex), zu einer Vorbedeutung geeignet, pisciculus, Plin. 32, 4: primus consulatus tui auspicalis dies, Mamert. pan. Maxim. 6, 2.
auspĭcālis, e (auspex), qui fournit un présage : Plin. 32, 4 || de bon augure, qui inaugure bien : Mamertin. Maxim. 6, 2.