About Report a problem

Menu

bilinguis

bilinguis, two - tongued, speaking a jumble of languages

Frieze-Dennison Vergil

bilinguis , e: adj. (bis and lingua), double-tongued; (fig.), deceitful, treacherous, 1.661.

Could not find bilingue in Logeion dictionaries.

bilingue Adjective: neuter nominative singular, Adjective: neuter accusative singular, Adjective: neuter vocative singular of bilinguis

See bilingue in Morpho

bĭlinguis, e, adj. [bis - lingua], twotongued, double-tongued.
  • I Lit., having two tongues; humorously, of voluptuous persons kissing, Plaut. Ps. 5, 1, 15 (1260); cf. id. Poen. 5, 4, 65 (1238).—
    • B Transf.
      • 1 Tibiae, with two keys, Varr. ap. Non. p. 229, 24.—
      • 2 Speaking two languages: bilinguis δίγλωσσος, Gloss.: bilingues Bruttates Ennius dixit, quod Bruttii et Osce et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll.; cf. Commod. p. 350: corvinus, Canusini more bilinguis, Hor. S. 1, 10, 30: sed jam bilingues erant, paulatim a domestico externo sermone degeneres, Curt. 7, 5, 29.—
  • II Trop.
    • A Double-tongued, hypocritical, deceitful, false, treacherous: tamquam proserpens bestia, est bilinguis et scelestus, Plaut. Pers. 2, 4, 28 (299): edico prius, Ne duplicis habeatis linguas, ne ego bilinguis vos necem, id. Truc. 4, 3, 7 (781) (cf. id. Poen. 5, 2, 74 (1034): bisulcilingua quasi proserpens bestia): quippe domum timet ambiguam Tyriosque bilinguis, Verg. A. 1, 661: homo, Phaedr. 2, 4, 25; Sil. 2, 56: os, Vulg. Prov. 8, 13: socii, Sil. 16, 157: insidiae, Claud. B. Gild. 284.—
    • B Fabulae, having a double meaning, allegorical, Arn. 5, p. 228.

Saved

Recent