bura
būra, ae, v. buris.
1. būra, ae, f., das Krummholz, der Krümmel am Hinterteil des Pfluges, Varr. r.r. 1, 19, 2. Varr. LL. 5, 135; vgl. Non. 80, 19. – Dass. būris, is, Akk. im, f., Verg. georg. 1, 170. Varr. bei Serv. Verg. georg. 1, 170. Arnob. 2, 23; vgl. Paul. ex Fest. p. 39, 4 u. Gloss. (wo ›buris, ῥυμός ἀρότρου‹).
1 būra, æ, f. , manche de charrue : Varro R. 1, 19, 2 ; L. 5, 135.
Carra vero accipiant hortolani de Bura omni anno, secundum consuetudinem.Eodem cap.
Ad piscariam sex, ad stabulum 2. ad hortos 8. ad Buriam 7.Quo loco,
Buriam, locum, ubi lintea eluuntur, vulgo
curiam? Idem enim error
Bure, pro Lixivio nostri dixerunt. Vocabul. Lat. Gall. ann. 1352. ex Cod. reg. 4120 :
Bure, Buresse, Lotium, lotrix.Vide Buanderia et infra Burraria.
Bourrelier. Adde Anglos. esse Bur, ap. Bosworth. 21. d.
a storehouse, Suecis
Bur, Apotheca vel locus ubi suppellex domestica servatur, ap. Ihrium, in Glossar. Suio-Gothic. vol. 1. col. 293.
Omnes alii cives Placentiæ, tam feminæ quam masculi, ..... nunc portantVide infra Burra 1.(caligas) cum puntis parvis, quæ puntæ, tam longæ quam parvæ, sunt plenæ pilorum sive Buræ bovis.