colophon
cŏlŏphōn, ōnos, m.: colophon dixerunt, cum aliquid finitum significaretur, Paul. ex Fest. p. 37, 14 Müll. [ = κολοφών, the summit, the top; cf. in Gr. κολοφῶνα ἐπιθεῖναι, v. Lidd. and Scott, s. v. κολοφών].
2. colophōn, ōnis, m. (κολοφών), der Gipfel, die Spitze, in dem griech. Sprichw. τὸν κολοφῶνα ἐπιθεῖναι, eine Sache vollenden, Paul. ex Fest. 37, 14.
hic versus non ita scandendus est ut heroicus, quia ~on in medio et in fine retinetur
fuerat in votis ut ultimum illum vitae ~onem ‥ infractum vegetumque ‥ obtinerem(
1 cŏlŏphōn, ōnis, m. (κολοφών), sommet, faîte : P. Fest. 37, 14.
Colophonem rei alicui addere, pro Summam manum ei imponere : quod ortum putant a Colophone Ioniæ urbe celeberrima : cujus Equites in præliis adeo excellebant, ut certam sibi victoriam pollicerentur, quibus Colophonius accessisset equitatus.
Pietatis Colophonem assequi, in Libro de Puritate Tabernaculi seu Religionis Christianæ.