conatio
cōnātĭo, ōnis, f. [conor],
- an undertaking, endeavoring, an effort, endeavor, attempt (post-Aug. and rare), Sen. Q. N. 2, 12, 1; Cael. Aur. Tard. 2, 9.
cōnātio, ōnis, f. (conor), das Ansetzen, Sich-Anstrengen, die körperl. Bemühung, a) übh.: ponderis perferendi, Cael. Aur. chron. 2, 9, 118: cuiusdam ponderis levandi ex inferioribus conatio, ibid. 5, 1, 2: Plur., conationes cum rasura, Plin. Val. 2, 27. – b) das Drücken beim Stuhlgang, Plin. Val. 2, 28. – ➳ Sen. nat. qu. 2, 12, 1 ist conatio mit Madvig (Advv. 2, 436) als Doppelschreibung von comminatio zu streichen.
cōnātĭō, ōnis, f. (conor), effort, essai : Sen. Nat. 2, 12, 1 (cf. 2, 56, 1 ) ; C. Aur. Chron. 2, 9, 118.
Patitur igitur Conationes cum assellandi delectatione et ventositate.