conatum
cōnātum, i, usu. in plur.: cōnāta, ōrum, n., v. conor.
cōnātum, ī, n. (conor), der genommene Anlauf, das Unterfangen = das Unternehmen, Wagnis, cuius ego non modo factum, sed inceptum ullum conatumve contra patriam deprehendero, Cic. Cat. 2, 27: conatum simulare, Quint. 11, 3, 158: conatum efficere, Auct. b. Hisp. 16, 3. – öfter Plur. (u. zwar gew. Nom. u. Akk., s. Drak. Liv. 42, 11, 3. Ruhnken Vell. 2, 35, 5), cōnāta, ōrum, n. (Ggstz. consilium od. consilia), conata efficere, Cic., od. perficere, Caes.: Carthaginiensium conata exponere, Liv.: Persei conatis obviam ire, Liv.
cōnātum, ī, n. (conor), effort, entreprise : Cic. Cat. 2, 27 ; Quint. 11, 3, 158 || [surtout au pl.] conata perficere Cæs. G. 1, 3, 6, venir à bout dʼune entreprise.
- 1. poging, onderneming, waagstuk;
- 2. moeite, inspanning;
- 3. aandrang; ➤ conatum habere ad naturales pastus capessendos.