congruenter
congruenter, agreeably, fitly, suitably
congrŭenter, adv., v. congruo, P. a. fin.
congruenter, Adv. (congruens), übereinstimmend, passend, angemessen, ad alqd apte congruenterque dicere, Cic.: c. numeros dividere, Lact. – m. Dat., congruenter naturae convenienterque vivere, Cic. – Compar. bei Fronto de or. 3 extr. p. 162, 6 N. u. Eccl.: Superl. bei Eccl.
de quo evangelista ‥ ita ~er adstipulatur
~ius aetas lunaris a vespertina hora quam aliunde nova computabitur
in qua parte anni ~ius observatio quadragesimae constitueretur
commodius, ~ius,gehyþlicor
ad federa pacis inter contendentes ~ius ineunda
communitas fidelium fuit optime et ~issime ordinata a Christo
congrŭentĕr (congruens), dʼune manière convenable, conformément à : ad id, quodcumque agetur, congruenter dicere Cic. de Or. 3, 37, parler dʼune façon appropriée au sujet, quel quʼil soit ; congruenter naturæ Cic. Fin. 3, 26, en se conformant à la nature || -tius Minuc. 40 ; -tissime Tert. Pud. 8.
congruenter . adv. et, v. congruentia
See an image
See an image
congruenter
adv.
- congruens, agreeably, fitly, suitably: naturae vivere: ad alqd dicere.