continuate
continuātē, Adv. (2. continuo), in ununterbrochener Reihe, hintereinander, Schol. Iuven. 14, 27. Paul. ex Fest. 315, 5.
rex regum non suum militem ‥ voluit ~e dimittere et velut ‥ facinorosum relinquere
contĭnŭātē (continuo), de façon ininterrompue, avec continuité : Fest. 315, 5 || ou contĭnŭātim, Aug. Doctr. Chr. 4, 7, 20.