continuatim

contĭnŭātim, adv. [2. continuo],

• continuously, συνημμένως, συνεχῶς, Vet. Gloss.; Aug. Ep. 112, 20.

continuātim, Adv. (2. continuo), sogleich darauf, Augustin. de doctr. Chr. 4, 7, 20 u.a. Charis. 209, 5. Serg. in Donat. 560, 10.

continuatim , continuously (in time). b in full, in extenso. c , or ? f. l. non tamen hoc ~im agendum, verum post aliquot inter-positos versus Bede AM 2367; unum ~im pulsetur tintinnabulum RegulC 17; petitione ‥ quam ei ~im et procaciter inculcabant G. Steph. I 34 p. 50; s1186 rex ‥ apud E. octo ferme ~im diebus tractatum habuit super variis regni negotiis Ad. Eyns. Hug. III 1.  b venerabilis magistri non ~im sed quibusdam intermissis verba introduximus Eriug. Per. 531A.  c 1192 quicunque per annum continuum residentiam fecerit ‥ inter perpetuos stationarios numerabitur. et si post annum completum vel †~im [? l. continuum or ~atum] recesserit ‥ (Stat. Resid. S. Paul.) Diceto II lxxi.