decanto
decanto, to sing off, keep singing
dē-canto, āvi, ātum, 1, v. a. (in the class. per. freq. in Cic.; elsewh. rare).
- To sing a thing off, to repeat in a singing manner (v. cano and canto).
- A Usually with the secondary idea of something trite, worn out, absurd; to repeat often, to say over and over again ( = semper repetere, in ore habere; cf. cantilena): nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui mihi pervulgata praecepta decantet, Cic. de Or. 2, 18, 75: causas, id. ib. 2, 32, 140; id. Fin. 4, 4, 10; id. Att. 13, 34; Quint. 12, 8, 3; Hor. Ep. 1, 1, 64 al.—
- B Without this unfavorable idea: miserabiles elegos, Hor. Od. 1, 33, 3: Ἅλωσιν Ilii in scenico habitu, to recite, rehearse, * Suet. Ner. 38: tribus, to proclaim, Luc. 5, 394.—
- C Esp., to repeat as a charm, and hence to bewitch, enchant, charm: nullo decantatus carmine, Ap. Met. 3, 22, 2; verbis et amplexibus aliquem, id. ib. 5, 13, 17; id. ib. 3, 18, 1; Vulg. Isa. 54, 1 al.—
- II Intr.
- A (Acc. to de, no. II. 2. b.) To leave off singing: jam decantaverant ( = cantare, deplorare desierant), had given over lamenting, Cic. Tusc. 3, 22, 53.—
- B To play (upon an instrument): decantandi jus tibicinibus ademit, Aur. Vict. Vir. Illust. 34, 1.
dē-canto, āvī, ātum, āre, absingen, I) v. tr.: A) = hersingen, 1) im allg.: miserabiles elegos, Hor.: "Ἅλωσιν Ilii in illo suo scaenico habitu, Suet.: Oreadas (v. der Echo), Nemes.: tribus, aufrufen, Lucan.: statim compositiones decantantur, werden vorgepredigt, hergeplappert, Plin. – 2) verächtl., ableiern, abdreschen = bis zum Überdrusse vorbringen, augurium, Cic.: causas, Cic.: haec decantata erat fabula, Cic. – m. Dat., nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui mihi pervulgata praecepta decantet, Cic. – m. in u. Abl., decantatae in omnibus scholis fabulae istae sunt, Sen. – m. de u. Abl., isdem de rebus semper quasi dictata decantare, über dieselben Sachen immer die alte Leier singen, Cic. – B) beschreien, bezaubern, gewöhnlich m. Abl., nullo decantatus carmine, Apul. met. 3, 22 in.: his verbis et amplexibus mollibus decantatus maritus, ibid. 5, 13: ohne Abl., decantatis spirantibus fibris, ibid. 3, 18. – II) v. intr.: 1) absingen = mit dem Gesange aufhören, sed iam decantaverant fortasse, vielleicht waren sie mit ihrem Trauerliede schon am Ende, Cic. Tusc. 3, 53. – 2) abblasen = ein Tonstück vortragen, Appius Claudius epulandi decantandique ius tibicinibus in publico ademit, Aur. Vict. de vir. ill. 34, 1.
dēcantō, (14) āvī, ātum, āre, tr., chanter sans discontinuer, exécuter en chantant : Hor. O. 1, 33, 3 ; Suet. Nero 38 || répéter une même chose, rebattre, rabâcher : Cic. de Or. 2, 75 ; Fin. 4, 10 ; sed jam decantaverant (illa) fortasse Cic. Tusc. 3, 53, mais peut-être les avaient-ils déjà rabâchées [ces plaintes] = en étaient-ils las, rebattus || faire lʼappel successif de : Luc. 5, 394 || prôner, vanter : Plin. 24, 1 || charmer par des enchantements : Apul. M. 5, 13, etc.
- 1. opdreunen, afdraaien [augurium; fabulam];
- 2. (poët.; postklass.) zingend voordragen, zingen [elegos].
dē-cantō āvī, ātus, āre,
- to sing off, keep singing: miserabiles elegos, H. — To repeat often, harp on, prattle of: mihi pervolgata praecepta: Nenia, H.—To have done with singing: iam decantaverant, i. e. were through with lamenting.