decima
dĕcĭma, ae, f., v. decimus, no. I. B. and II. B.
1. decima, s. 1. decimus.
1 dĕcĭma (9) (dĕcŭ-), æ, f. , ¶ 1 (s.-ent. pars ), et -mæ, ārum pl., a) dîme offerte aux dieux : Varro L. 6, 54 ; Macr. Sat. 3, 12 ; Liv. 5, 21 ; Just. 18, 7, 7 || le tribut de la dîme : Cic. Verr. 2, 3, 20 ; au pl. Verr. 2, 3, 88 ; b) au sing. et au pl., libéralité faite au peuple en argent ou en nature : Cic. Off. 2, 58 ; 3, 89 ; c) pl., le dixième dʼun héritage : Quint. 8, 5, 19 ¶ 2 [s.-ent. hora ] la dixième heure : Her. 4, 64 ; Sen. Tranq. 17, 7.
Petebamus ab ipsis religiosis sex denarios annui redditus pro singulis arpentis, tam terrarum quam vinearum suarum... Quem, inquam, redditum extra censum et gardam, Decimam nominabamus.Alia Bern. abb. Cassin. ann. 1273 :
De quolibet vino, sive vino vinearum sive vitium, quæ arboribus substentantur, de cætero Casinensi monasterio... solvant Decimam, nomine terratici.
In omnibus consuetudinibus quas de ratibus, quæ per aquam veniunt, accipere solent, quæ sunt decimæ et gubernacula et transversaria, et in remo, quem de unoquoque navigio descendente per aquam antiquitus haberet.
decima see decuma.