declarativus
dēclārātīvus, a, um, adj. [declaro],
- serving for explanation, explanatory (postclass.): pars, Ap. Dogm. Plat. 3, p. 30 and 33; Mart. Cap. 4, § 341.—Adv.: dēclārā-tīvē, by way of explanation, Mart. Cap. 4, § 393.
dēclārātīvus, a, um (declaro), erklärend, Ps. Apul. de dogm. Plat. 3. p. 264 H. Mart. Cap. 4. § 341.
idem clericus, quia videbatur sibi dictam peticionem suam nimis generalem, aliam a priore, ut dixit, ~am nobis ‥ porrexit
capitula ‥ predicta sunt juris communis ~a, quia de contentis in illis fuerunt olim opposiciones inter doctores ‥, unde non inducunt jus novum set quod olim fuit dubium declarant illa capitula
dominus Nicholaus III in decretali illa ~a regule fratrum Minorum ‥ movet unum dubium
sicut S. Thomas dictus est ‘Doctor Communis’ et venerabilis Egidius ‘Doctor ~us’
dēclārātīvus, a, um (declaro), qui fait voir clairement : Ps. Apul. Herm. 4 ; Capel. 4, 341.
declarativus , a, um. adj. et, v. declaro
See an image
See an image