declivus
dēclīvus, a, um (Nbf. v. declivis), bergabwärts gehen, abschüssig, iter declivum, Cassiod. in psalm. 16, 6. – subst., dēclīvum, ī, n., der Abhang (Ggstz. ascensio), in verticis declivo, Boëth. art. geom. p. 425, 8 Fr.
dēclīvus, a, um, c. declivis : Cassiod. Psalm. 16, 5.