1 dediscere
v. dedicere(1a)
2 dediscere
[CL]
, to unlearn.
~ere, nescire
[GlC D 120]; difficile a male consuetudinis loco receditur; difficile usus ~itur
[Ailr. Serm. 411B]; profecerant in uno dumtaxat: †dedicerant [? l. dedidicerant] modum, modestiam nesciebant
[J. Sal. Met. 869B]; ne ‥ desidie vitia, quibus †si [? omit] tenerior etas imbuta fuerit, anni difficile ~ant maturiores
[Gir. TH I 12]; [Henricus II] usu pravo, qui egre †didiscitur, ex juvenili primum insolentia proveniente sic jurare †consueverant [? l. consueverat]
[Id. GE I 54].