defervere

defervēre, ~escere [CL] 1 to burn (intr.). b (fig.) to burn w. zeal or anger. c to burn (trans., fig.), or ? f. l. Martemque lacessit / qui gratis domitos tulerit defervĕre tauros J. Exon. BT I 221. b pacis et justitie zelo ~ens, ‥ in male meritos juris rigore deseviens, ‥ cepit ‥ crudelitate notari Gir. TH III 50; ira vindice ~entes ‥ se in insidiis nocte contulerunt Id. IK I 4 p. 50. c procumbens dolio, defervens [? l. deferens] osculum, / cauponam deprecans ut [etc.] Walt. Wimb. Carm. 140. 2 to cool down; b (fig., of passion, w. pers. subj.); c (w. abstr. subj.). tumores ‥ ~escentes resident, i. a fervore cessant Gad. 37v. 2. b 1145 ne ‥ ab ea quam hactenus erga vos habuimus caritate ~eamus G. Foliot Ep. 42; [porcus silvaticus] in iram excitatur, quod dum alium fervendo non possit ~escere, in se ipso †~escit [? l. fervescit] et voluntarie se spiculis invertit Quaest. Salern. N 57. c c597 nisi prius ignis concupiscentiae a mente ~eat (Lit. Papae) Bede HE I 27 p. 57; sensit ‥ per Angliam totam deferbuisse invasionem gulosam ad †revelationem [? l. relevationem] pauperum Herm. Arch. 6; paulatim ~ente animi motu sedatus V. Ed. Conf. 44v; quis est cujus ad hunc mirabilem intuitum non statim ira ~eat Ailr. Spec. Car. III 5. 582B; quando sol occubuit? quando fervor tentationis deferbuit Ad. Scot QEC 13. 823c; cum jam deferbuisse deberet regis excandescentia W. Fitzst. Thom. 72.

defervere

Saved

Recent