deformiter
dēformĭter,
- adv., inelegantly, disgracefully, etc.; v. deformis, no. I. fin.
dēfōrmiter, Adv. m. Compar. (deformis), entstellt, häßlich, I) eig.: def. formati, Apul. met. 8, 27. – II) übtr., unanständig, schmählich, schimpflich, sonare, Quint. 8, 3, 45: multa dicere, Quint. 11, 1, 82: respicere, Quint. 12, 3, 2: iactare cervicem, Mart. Cap. 5. § 545: se attollere, Val. Max. 8, 1. absol. 6: vivere def. ac turpiter, mit Schimpf und Schande, Suet. Ner. 49, 3. – Compar., ut in ea (parte)... nemo deformius doceatur errasse, Sulpic. Sev. dial. 1, 6. § 6: quia maior (älter) deformius luderem, Augustin. conf. 1, 9 extr.: qui in ceteris deformius erubescere timuisset, Augustin. de civ. dei 18, 52, 1. p. 339, 22 D2.
forma, ‥ unde ~iter
melius ‥ etsi non formose utcunque tamen vel ~iter formatus sit, forma ‥ citharedi imperitam peritiam indicante
quam ~iter in subditos ‥ curia vindictam exercuerit noster explicare stilus abhorruit
fedis voluptatibus ~ius inherere
impetus, ut memini, gravis est deformiter illis / quos sine jure Dei propria jura regunt
dēfōrmĭtĕr (16) (deformis), disgracieusement, désagréablement : Quint. 8, 3, 45 || honteusement, ignoblement : Suet. Nero 49.