docte
docte, learnedly, cleverly, skilfully
docte, adv., v. doceo, P. a. fin.
doctē, Adv. m. Compar. u. Superl. (doctus), wohl unterrichtet, geschickt, gescheit, bei den Komik. auch = schlau, pfiffig, verschmitzt, docte et delicate, Poëta bei Cic.: docte et sapienter, Plaut.: docte et perspecte, Plaut.: docte atque astu, Plaut.: docte perdoctus, gut abgerichtet, Plaut.: luctari doctius, Hor.: litteris Graecis atque Latinis iuxta atque doctissime (und zwar sehr gründlich) eruditus, Sall.
fabre, ingeniose, ~e
tulerat contra scelus ensem, / quo factum temere posset docte cohibere
ille [accipiter ] silet; doctius illa [philomena ] canit
adverbium ‥ construccionem habet cum casu duplicem, sc. de natura comparacionis, ut ‘~ius illo facit’, ‘~issime illorum facit’
doctē (12) (doctus), ¶ 1 savamment, doctement : Cic. Tusc. 5, 8 ; doctius Hor. Ep. 2, 1, 33 ; doctissime eruditus Sall. J. 93, 3, profondément instruit ¶ 2 prudemment, sagement, finement : Pl. Epid. 404, etc.
docte
adv.
- doctus, only comp.and sup, learnedly, cleverly, skilfully: luctamur doctius, H.: litteris doctissume eruditus, S.