donabilis
dōnābĭlis, e, adj. [dono].
- That deserves to be presented with.—Trop., infortunio hominem praedicas donabilem, Plaut. Rud. 3, 2, 40 (654).—
- II That deserves to be presented, Ambros. Serm. 59.
dōnābilis, e (dono), I) würdig, beschenkt zu werden, Plaut. rud. 654. – II) wert, geschenkt zu werden, Ambros. serm. 59.
donum ~e fieri potest quamvis non sit cui donetur; quod donum, id est Spiritus Sanctus, non ex tempore sed ab aeternitate procedit(
dōnābĭlis, e (dono), dont on peut faire cadeau (présent) : Pl. Rud. 654 ; Ambr. Serm. 36, 1.