ducator
dŭcātor, ōris, m. [dux],
- a general, prince, chief (post-class.): civitatis, Tert. adv. Jud. 13.
ducātor, ōris, m. (*ducāre), der Führer, a) der Schiffsführer, Ulp. dig. 9, 2, 29. § 4 M. – b) der Anführer, Feldherr, Tert. adv. Iud. 13. Itala (Taurin.) Matth. 2, 6. Ps. Augustin. serm. app. 150, 1 u. Gloss. Vgl. Roensch, Collect. phil. p. 23.
presbyter qui ‥ nescit ministerium suum ‥ caecus ~or est
dŭcātŏr, ōris, m. (*ducare), chef : Ulp. Dig. 9, 2, 29 || maître : Tert. Jud. 13.
Ducarepro
Ducere. Glossæ Lat. Gr. :
Ducatores navis, in leg. Quemadmodum, D. ad Leg. Aquiliam. (9, 2. fr. 29. § 4.)
Equites Ducatores, in Notit. Imper. lib. 1. cap. 149.