enormiter
ēnormĭter, adv., v. enormis fin.
ēnōrmiter, Adv. (enormis), I) unregelmäßig, Sen. nat. qu. 1, 7, 3 u. 2, 1, 4. Plin. 36, 72 u. 37, 89. – II) übermäßig, Veget. mul. 2, 8, 2 u. 2, 28, 10.
terra ‥ in colles varios arduosque montes ~er erecta
mures ‥ ~ius quam alibi grana consumunt
vix unum invenies qui ‥ vino ‥ diurnos labores ~ius quam deceret nocte non redimat
pavimentum ville ‥ ~er est dirutum et confractum(
erarium nostrum ‥ est exhaustum et fiscales redditus ~er sunt diminute(
nonnulli superna noscuntur sofia praediti et arcana luce inormiter referti
floruit cum caeteris floribus ~er Oswaldus impiger monachus
[Albigensium ] perversitas adeo divinam contempsit severitatem ut ‥ calices ‥ in despectum ‥ sanguinis Christi ~er dehonestarent
ipsum verberaverunt et ~er percusserunt
per bella ‥ ad patrias peregrinas distrahimur, obtruncamur ‥ et ~er mutilamur
episcopi ‥ qui in ejus absentia in episcopatum inormiter missi sunt
~er destruxit bladum suum super terram suam
Anselmum statuit archiepiscopum Cantuariensem, sed postea ~er persequens eum, usque ad exilium lacessivit
hic damnetur qui sanctorum ditionem et ‥ libertatem violare ~er non veretur
ēnormĭtĕr, irrégulièrement, contre les règles : Sen. Nat. 2, 1, 4 || démesurément, énormément, excessivement : Plin. 36, 72.