ens
ens, entis, n. [sum],
- a thing; formed, like essentia, after the Gr. οὐσία, by Flavius (or Fabianus), acc. to Quint. 8, 3, 33 Spald. N. cr., but first used by Caesar, acc. to Prisc. 18, 8, 75: entia (= τὰ ὄντα), Quint. 2, 14, 2.
ēns, entis, n., das Ding (griech. τὸ ὄν), Quint. 8, 3, 33. Boëth. in Porphyr. 3. p. 108 M. Prisc. 18, 75 (nach dem Cäsar das Wort zuerst gebraucht haben soll): Plur. entia (griech. τὰ ὄντα), Quint. 2, 14, 2.
hac scrobe nupserunt, doluerunt et gemuerunt; / hac entes latebra ducunt suspiria crebra
entes non ambidextri ‥ sed ambisinistri
vix entis nomen meruit pauper retinere
si persone vel hypostases vel entes ponerentur
antiquissimum encium est Deus ‥. optimum encium est mundus
quare est quaedam natura vel substantia vel essentia ‥ quae est summum bonum, summum magnum, summum ens vel subsistens, i. e. summum omnium quae sunt
trinus / ens in personis, unus in esse Deus
quoddam ens est quod est ipsum ‘esse’, sicut Deus, quoddam cui convenit ‘esse’ sicut omne aliud ens a Deo
Grecorum ‥ quidam aliquid unum et ens equivoce dici affirmabant, ut Zenonis questionem solverent
continui ‥ interpolatum aliquid vel successivum causam esse possibile non est; esset enim et non ens enti quandoque causa
omne quod est aut est ens actu aut ens potentia, id est aut est in complemento aut non est in complemento, possibile est tamen esse
ens est prima anime impressio, ut dicit Avicenna, unde per se cadit in intellectum, quicquid ‥ in sensum cadit est ens. quod ‥ in intellectum cadit, turn est ens turn est non-ens
queritur hic primo utrum de ente separato possit esse scientia
ad aliud negandum est illud quod assumitur, quod sc. naturaliter cognoscitur ens esse primum objectum intellectus nostri
sequitur quod ens possit cognosci sub racione entitatis licet non sub ratione veritatis
prima causa est illud ad quod omnia encia attribuuntur
ens reale non opponitur enti racionis. item omne ens omni enti comparatum aut est idem aut diversum; idem ergo et diversum sunt contraria immediata circa ens et convertibilia. sed ens racionis est distinctum contra reale et non est passio convertibilis cum ente extra animam
non determinatur de vocibus in logica nisi in quantum significant res, ut eis insunt intenciones secunde ‥ sive ens racionis, et non est aliud intelligendum per ens racionis quam res secunde intencionis(
ens racionis nec est idem cum re nec distinguitur realiter; hoc secundum opinionem que ponit encia racionis objective in anima(
ens reale aliquando accipitur pro omni vera re existente in rerum natura, et sic ens racionis est ens reale; aliquando accipitur pro ente existente solum extra animam, et sic ens racionis non est ens reale(
vita est actus fluens ab ente quinto simplici sempiterno
sic sunt ad se invicem essentia et esse et ens, hoc est existens sive subsistens
tria ista: bonum, ens, et verum, idem sunt; ergo eorum opposita: malum, non ens, falsum. ergo malum est simpliciter non ens
ens est subjectum hujus scientie [i. e. philosophic prime ]
ēns, entis, part. de sum : Cæs. d. Prisc. Gramm. 18, 75 || entia pl. n. = τὰ ὄντα : Quint. 2, 14, 2.
Existens, ab
Esse. Charta Pisanorum Capitanei, apud Guesnaium in Annalib. Massiliensib. pag. 397 :
Domino et Patronis unius galeæ vocatæ S. Catalinæ, tunc Entis in portu Massiliæ.
Ex una galea tunc Ente prope plagias civitatis Massiliæ.