equarius
ĕquārĭus, a, um, adj. [equus], of or belonging to horses (very rare).
- I Adj.: medicus, a farrier, Val. Max. 9, 15, 2.—
- II Subst.
- A ĕquārius, ii, m., a stableboy, groom, Sol. 45, § 8.—
- B ĕquāria, ae, f. (sc. res), a stud of horses: grandes, Varr. R. R. 2, prooem. § 6.
equārius, a, um (equus), zu Pferden gehörig, Pferde-, Roß-, medicus, Roßarzt, Val. Max. 9, 15, 2 zw. (epit. Parid. Variante medicus ocularius). – subst., a) equārius, iī, m., α) der Pferdeknecht, Stallknecht, Solin. 45. § 8. – β) = ἱππονομεύς, der Pferdehirt, Roßhirt, Gloss. – b) equāria, ae, f., die Stuterei, das Gestüt, Varro r. r. 2. prooem. § 6.
quidam ~ius regis
Edric ~ius et forestarius
in liberatione ~ii et stalon’ xliij s. et vj d. et in liberatione venatoris qui duxit canes ad regem v s.
terre Unspac ~ii
eques [moritur par ] equario
hic equiarius, A.a horsheyrd
ĕquārĭus, a, um (equus), de cheval : medicus Val. Max. 9, 15, 2, vétérinaire || subst. m. , palefrenier : Sol. 45 || subst. f. , haras : Varro R. 2 proœm. 6.
Et quod Equarii et vacquerii Arelatis custodiebant equas et vaccas.Vide supra Eguezerius.
Equarius
A horse-doctor (Val. Max. ix. 15, 2). The illustration from a Roman bas-relief discovered in southern France shows a veterinary surgeon bleeding a horse.