fluctiger
fluctĭger, gĕra, gĕrum, adj. [fluctus+ gero], perh.
- wave-bringing, wave impelling, a poet. epithet of a ship: paro, Cic. Poët. Fragm. ap. Isid. Orig. 19, 1, 20 (IV. 2, p. 572 sq. ed. Orell.; G. Hermann conjectures fluctiseco).
flūctiger, gera, gerum (fluctus u. gero), Wellen ertragend, paro, Cic. fr. H. IX, 3 b. Isid. 19, 1, 20 (hingegen bei Nobbe Programm. Lips. 1827. p. 4 sqq. [abgedruckt in Cic. opp. ed. Orell. IV, 2. p. 572 sq.] subst. genommen = qui fluctus agit [cf. Ov. met. 11, 488], der Wellentreiber, der Schiffer).
flūctĭgĕr, ĕra, ĕrum (fluctus, gero), qui pousse ou repousse les flots : Cic. Fr. H 9, 3, d. Isid. Orig. 19, 1, 20.
Cic. apud
Isid. 19.
Orig. 1. Tunc se
Fluctigerotradit mandatque paroni. Al. leg.
Fluctifero.