granata
grānāta, æ, v. granatum : Cass. Fel. 20.
Gavata, juxta quædam exemplaria legitur apud Anastasium in Vita Honorii PP. ut et in Glossis Isid. Vide Gabata.
Ecarlate. Testamentum Cardinalis de Bolonia ann. 1373. apud Baluz tom. 2. Hist. Arvern. pag. 183 :
Eidem domino Regi do et lego meliorem mulam, quam habeam, cum pulcra sella de Granata. Instratos ostro alipedes,apud Virgilium. Vide Grana 1.
Deficientibus saccis et funibus, recurratur ad scopas, et fiant verræ, volgari sermone dicuntur Granatæ, et in eis fingantur(sic) perticæ, et postea accendantur verrulæ, et obcurratur ad rupturam muri contra rumpentes præfatum murum.
grānāta, ae, f.: melagrana Orig.