humectus
hūmectus, v. umectus.
hūmectus (14) (ūm-), a, um, humecté, humide : Cato Agr. 9 ; Lucr. 4, 634 || -ctior Macr. Sat. 7, 15 ; -issimus Macr. Sat. 7, 6.
Marécageux. Chron. Monast. Novalic. apud Murator. tom. 2. part. 2. col. 734 :
Hæc subtus limina ostiorum terram cavat manibus et quemdam hiatum faciens, se dominam clam liberat. Quæ inde evadentes, collocant sese in Humectis locis, ut sic fugere valerent.