idiotice
idiōticē, Adv. (idioticus), I) = ἰδιωτικῶς, in gewöhnlicher Sprechweise, Interpr. Iren. 1. praef. § 3. – II) = ἀκαίρως, unpassend, Interpr. Iren. 5, 30, 1.
eorum tam benigne, tam misericorditer apertus est sinus, tam simpliciter, tam ydiotice cunta profusa, credas angelos esse non homines
unde melius fuisset illis, antequam in tales hereses ~e decidissent, studuisse quid sit illud sacramentum(
idiote
ĭdĭōtĭcē (idioticus), en style ordinaire : Iren. Hær. 1, præf. 3 || gauchement : Iren. Hær. 5, 30, 1.