imperiose
impĕrĭōsē (inp-), adv., v. imperiosus fin.
imperiōsē, Adv. (imperiosus), gebieterisch, herrisch, tyrannisch, non severe neque imp. praecipere, Gell. 2, 29, 1: ›imperabiliter‹ pro nimis imperiose, Charis. 202, 11: alqm propter perfidiam interimere paene imperiosius quam humanius, Varro bei Non. 287, 20.
beatus, inquit, venter qui te portavit, qui eicis demonia in spiritu Dei, et hoc ~e, non per orationem vel alterius nominis adjurationem, eo ipse probans te de eodem natum spiritu, et ventre portatum virgineo
quod semper tibi pervium / mentale domicilium / imperiose facias
sensi matronam quandam mihi ad caput sedisse, que ~e locuta est, eis dicens “quid queritis vel quare huc venistis? ”
rex ‥ urbanis ~e mandavit ut prudenter sibi consulerent
[rex ] mox ~e mandavit Roberto ut mercatoribus ablata restitueret continuo, sed omnino contempta est hujusmodi jussio
urbem [regi ] ~e poscenti reddere contempsit
sub anathemate ~e inhibuit ne quem suorum tangerent
~e hec eadem [sc. relata ] ‥ sub festinatione apicibus annotare
suspicatus magni alicujus meriti illum existere qui pauper habebat se tam ~e
stat ~e carnifices inter, idem sacerdos et victima
nec umquam aliter aut ~e magis se in domo patris habebat, cum dominus tamen et heres existeret
ut ‥ rogitent caritative et non ~e(v.
impĕrĭōsē (imperiosus), impérieusement : Gell. 2, 29, 1 ; -sius Varr. d. Non. 287, 20.