infinite
infinite, without bounds, without end, infinitely
infīnītē, adv., v. infinitus fin.
īnfīnītē, Adv. (infinitus), I) grenzenlos, bis ins Unendliche, partes secare et dividere, Cic.: concupiscere, Cic.: quod faciendum est paene inf. in perorando, Cic.: infin. crescit, infin. minuitur, Augustin. epist. 3, 2. – II) unbestimmt, allgemein, Gell. 14, 7, 9: dah. auch abstrakt, inf. ponere alqd, Cic. de or. 2, 66.
significant tamen aliquid ~e, quia substanciam cum qualitate generali infinitando de dictionibus sincategoreumaticis que sunt nomina
si in hos principia ipsa ducantur, erunt quoque ex eis producti ad invicem primi, eodemque modo ~e omnium in se ductorum extremitates
A diligit ~e B quia uterque est Deus infinitus
uno quolibet [labore ] finito, alii graviores ~e succedebant
īnfīnītē (16) (infinitus), sans fin, sans limite, à lʼinfini : Cic. Or. 228 ; Ac. 1, 27 || dʼune manière indéfinie, en général : Cic. de Or. 2, 66 ; Gell. 14, 7, 9.
īnfīnītē
adv.
- infinitus, without bounds, without end, infinitely: ne infinite feratur ut flumen oratio: quod faciendum est in perorando, without restraint.—Without exception, universally: res infinite posita.