infirmatio

infirmātĭo, ōnis. f. [1. infirmo], a weakening, invalidating.

• I Rerum judicatarum, Cic. Agr. 2, 3, 8; 2, 4, 10.—
• II Transf., a refuting, disproving: judicatio est, quae ex infirmatione et confirmatione rationis nascitur controversia, Cic. Inv. 1, 13, 18; 2, 21, 62.

īnfīrmātio, ōnis, f. (infirmo), die Entkräftung, I) = Widerlegung, rationis, Cic. de inv. 1, 18 u. 2, 62. – II) = Ungültigmachung, rerum iudicatarum infirmatio u. infirmationes, Cic. de lege agr. 2, 8 u. 10: infirmationes iudicationum, Mart. Cap. 5. § 461.

infirmatio [CL] 1 (physical) weakening, enfeeblement. ~o ad interitum robor et fortitudo erat Dei Colet Cel. Hier. 180. 2 (rhet.) rebuttal, invalidation (of argument). quaestio est, ‘utrorum sit [pecunia]’: ‥ ~o rationis: ‘immo pater sibi scripsit secundum heredem, non pupillo: quare testamento illius vestra esse non potest hereditas’ Alcuin Rhet. 11; item quid ad ratiocinationem pertinet reprehensio, que est contrariorum locorum ~o? Kilwardby OS 595. 3 annulment (of regulation). injunctum est mihi ut ad dominum Cantuariensem procederem et sententie episcopi peterem ~onem Chr. Evesham 118. 4 weakening (of abstr.). quapropter signum est ~onis aut corruptionis rerum complexionatarum Gros. Com. 25.

īnfirmātĭō, (15) ōnis, f. (infirmo), action dʼaffaiblir, dʼinfirmer : Cic. Agr. 2, 8 || réfutation : Cic. Inv. 1, 18.

infirmatio , onis. f.
駁人之徵。

Suggest a Translation
See an image

īnfīrmātiō ōnis, f

• infirmo, a weakening, invalidating: Rerum iudicatarum: rationis, refutation.