insufflo
in-sufflo, āvi, ātum, 1, v. a.,
- to blow or breathe into or upon (post-class.): insufflavit in faciem ejus flatum vitae, Tert. Res. Carn. 5; Prud. στεφ. 10, 9, 19: per fistulam os plenum vino, Veg. 2, 21: ei spiritum, Vulg. Sap. 15, 11. — Absol., Vulg. Johan. 20, 22.
īn-sufflo, āvī, ātum, āre, einblasen, einhauchen, anhauchen, Eccl., Veget. mul. u. Cael. Aur.
See: insufflare
īnsufflō, āre, tr., souffler sur ou dans : Prud. Perist. 10, 20 ; Tert. Res. 5.