interdo
inter-do, dăre.
- To give an interval, to give at intervals: nec mora nec requies interdatur ulla fluendi, Lucr. 4, 227. —
- B To distribute: cibus interdatus (through the body), Lucr. 4, 868 (by Lachm. written as two words, inter datus). —
- II (In the archaic form interduo, duim.) To give for a thing (in Plaut.): nihil interduo, I care nothing about it, it is of no con sequence to me, Plaut. Capt. 3, 5, 36 (694); cf.: floccum non interduim, id. Trin. 4, 2, 152 (994).
inter-do, datum, dare, dazwischengeben, nec mora nec requies interdatur ulla fluendi, Lucr. 4, 225 (227); vgl. 6, 931. – dah. verteilen, ut (cibus) recreet vires interdatus (durch den Leib), Lucr. 4, 865: Perf. interdidī, Not. Tir. 12, 79a. – Andere Form interduo, dafür od. darum geben, ceterum qui sis, qui non sis, floccum non interduim (Konjunktiv Präs.), Plaut. trin. 994: ebenso ciccum non interduo od. interduim, s. ciccum.
interdō, (15) āre, tr., ¶ 1 donner par intervalles, répartir : Lucr. 4, 227, v. interdatus ¶ 2 [subj. arch.] : floccum non interduim Pl. Trin. 994, je ne donnerais pas en retour un fétu, je ne mʼen soucie pas.
- 1. (Plaut.) erom geven; ➤ ciccum (floccum) non interduim (conj. praes.) ik zou er geen klap om geven;
- 2. (Lucr.) (ertussen) zetten of plaatsen.