About

Menu

interminor

interminor, to threaten, forbid with threats

inter-mĭnor, ātus, 1, v. dep.,
  • to threaten, menace; to forbid with threats (poet.): mihi tibique interminatus est, nos futuros, etc., Plaut. As. 2, 2, 95 (351); id. Ps. 3, 1, 10 (776): alicui vitam, id. Cas. 3, 5, 28 (648): istuceine tibi, Ter. Eun. 830: minor, interminorque, ne quis, etc., Plaut. Capt. 4, 2, 11 (791); Ter. And. 496.☞ intermĭnātus, a, um; in pass. sense: cibus ( = interdictus, vetitus), Hor. Epod. 5, 39: poena, threatened, Cod. Th. 16, 5, 60.

Saved

Recent