interminor
interminor, to threaten, forbid with threats
inter-mĭnor, ātus, 1, v. dep.,
- to threaten, menace; to forbid with threats (poet.): mihi tibique interminatus est, nos futuros, etc., Plaut. As. 2, 2, 95 (351); id. Ps. 3, 1, 10 (776): alicui vitam, id. Cas. 3, 5, 28 (648): istuceine tibi, Ter. Eun. 830: minor, interminorque, ne quis, etc., Plaut. Capt. 4, 2, 11 (791); Ter. And. 496.☞ intermĭnātus, a, um; in pass. sense: cibus ( = interdictus, vetitus), Hor. Epod. 5, 39: poena, threatened, Cod. Th. 16, 5, 60.
inter-minor, ātus sum, ārī, I) bedrohen, androhen, mit folg. Acc. u. Infin., Plaut. asin. 363: fore interminatus, ut etc., Lact. epit. 27, 2: m. folg. ut u. Konj., partim interminatus est illis (befahl ihnen ernstlich), partim blando sermone persuasit, ut pergerent ad Sanctum sacerdotem, Paulin. vit. Ambros. 45. – Partic. Perf. passiv, interminata poena, Cod. Theod. 16, 5, 60. – II) unter Drohungen untersagen, verpönen, alci hoc, Ter. eun. 830: mit folg. ne u. Konj., Plaut. capt. 791. Ter. Andr. 496. Gell. 15, 22, 8: alci mit folg. ne u. Konj., Rutil. Lup. 1, 7. – Partic. Perf. passiv, cibus interminatus, Hor. epod. 5, 39: poenae interminatae, Cod. Iust. 12, 38, 16. § 7.
See: interminari
intermĭnor, (14) ātus sum, ārī, ¶ 1 menacer fortement ; alicui et prop. inf., annoncer à qqn avec menaces que : Pl. As. 363 ; Ps. 776 || alicui vitam Pl. Cas. 658, menacer la vie de qqn ¶ 2 défendre avec force menaces de [avec ne subj.] : Pl. Capt. 788 ; Ter. Andr. 496 ; Eun. 830 ; Gell. 15, 22, 8 || part. sens passif : cibus interminatus Hor. Epo. 5, 39, nourriture défendue.
- 1. dreigen (m. dat.; aci.);
- 2. onder bedreigingen verbieden (m. ne); — ppp. interminātus, a, um geweigerd, verboden [cibus].
inter-minor ātus, ārī, dep.,
- to threaten, forbid with threats: Istucine tibi, T.: interminatus cibus, forbidden, H.