interpellator
interpellator, an interrupter, disturber
interpellātor, ōris, m. [interpello],
- one who interrupts another in speaking, an interrupter, disturber (class.), Auct. Her. 2, 11, 16: ubi se oblectare sine interpellatoribus posset, Cic. Off. 3, 14, 58: matrimoniorum, a seducer, Paul. Sent. 5, 4, 5 Huschke (Dig. 74, 11, 1): cum interpellatores aliis atque aliis causis in jure dicendo (Tiberium) detinerent, Suet. Aug. 97: de pantomimis duobus, ... alterum saltorem dixit, alterum interpellatorem, Quint. 6, 3, 65.
interpellātor, ōris, m. (interpello), I) der Einsprucherhebende, 1) übh., Augustin. serm. 107. § 2 u. 5. – 2) prägn., der Unterbrecher, der Störer, alieni sermonis molesti interpellatores, Cornif. rhet. 2, 16: ubi se oblectare sine interpellatoribus posset, Cic. de off. 3, 58. – II) der einer Frau Unzucht Zumutende, der Verführer zur Unzucht, matrimoniorum, Paul. dig. 47, 11, 1.
his ‥ nominibus, ‘postulator, ~or, advocatus’ supponitur persona
quem invocaverit ‥ non potuit oblivisci; magis enim assiduus curabat ~or existere
interpellātŏr, (14) ōris, m. (interpello), ¶ 1 celui qui interrompt, interrupteur : Cic. Or. 138 ¶ 2 qui dérange, importun, fâcheux : Cic. Off. 3, 58 ; Att. 15, 13, 6 || matrimoniorum Paul. Dig. 47, 11, 1, qui trouble les ménages.
Si vero Interpellator aut actore, aut testimonio, aut cartharum collatione convictus fuerit, et hoc quod voluerit efficere non potuerit, multam quæ in ipsa ingenuitatis charta continetur, cogatur exsolvere.Charta vetus de vinea Aldranni :
Tali tenore interposita ut si aliquando Interpellatorem haberet hæc vinea, aut interpellantem quiescere faciat, aut si non potuerit ex alode suo in similiter valente vinea componat illi Presbytero alteram quartariatam tam grandem, quam ipsa est, juste mensuratam.
interpellātor ōris, m
- interpello, an interrupter, disturber: se oblectare sine interpellatoribus.