itinerator
ĭtĭnĕrātor, ōris, m.,
- a traveller (late Lat.), Ven. Fort. Mauril. 24.
nocturnus ~or, quo venerat de intus, revertitur eo
ĭtĭnĕrātŏr, ōris, m. (itineror), voyageur : Fort. Mauril. 24.
Itinerarius, Viator, in Miraculis S. Eadmundi Angl. Reg. apud Marten. tom. 6. Ampliss. Collect. col. 833.