laniatus

lănĭātus, ūs, m. [1. lanio], a tearing in pieces, a mangling, lacerating.

• I Lit. (rare but class.): ferarum, *Cic. Tusc. 1, 43, 104: avium, Amm.24, 2, 8.—In plur.: avium ferarumque laniatibus objectus, Val. Max. 1, 6, 11: quid efferatius quam quod membra et artus debitoris brevissimo laniatu distrahantur, Gell. 20, 1, 19.—
• II Trop., anguish, remorse: si recludantur tyrannorum mentes, posse adspici laniatus, Tac. A. 6, 6.

laniātus, ūs, m. (lanio), die Zerfleischung, Zerreißung, m. subj. Genet., ferarum, Cic.: sepultura vulgo aut avium aut canum laniatus est, Iustin.: corpus imperatoris avium ferarumque laniatibus obiectum, Val. Max. 1, 6, 11: m. obj. Genet., in modum ferarum laniatu pecudum viventes, Val. Max. – laniatui esse animalibus, Val. Max. 9, 2. ext. 11: alqm laniatu miserando discerpere, Amm. – im Bilde, si recludantur tyrannorum mentes, posse aspici laniatus et ictus, wenn man ins Herz der Tyrannen sehen könnte, könnte man es von Wunden zerfleischt sehen, Tac. ann. 6, 6.

laniatus [CL] , act of tearing (flesh). corvi ‥ laniant, quod columba omnino non facit ‥; columba [? l. columbae] autem natura quae a ~u innocens est illis innocentibus ‥ congruit qui ‥ [cf. Aug. In Ev. Joh. 6. 4] Bede Hom. I 15. 76; Osb. Glouc. Deriv. 312 (v. laniatio).

1 lănĭātus, a, um, p. p. de lanio.

2 lănĭātŭs, (14) ūs, m. , action de déchirer, morsures : Cic. Tusc. 1, 104 ; Gell. 20, 1, 19 ; Amm. 24, 2, 8 ; ferarum laniatibus objectus Val. Max. 1, 611, exposé aux bêtes || [fig.] déchirements [de lʼâme] : Tac. Ann. 6, 6.

laniatus , a, um. part. p.
Laniata classis 破爛之一帮船。

Suggest a Translation
See an image

laniātus (1)

• P. of lanio.

laniātus (2) ūs, m

• lanio, a tearing in pieces, lacerating: ferarum.—Fig., anguish, remorse, Ta.