lanio
lanio, to tear in pieces, rend, mangle, lacerate
- I Lit.: hominem, Cic. Fam. 7, 1, 3: corpora a feris laniata, id. Tusc. 1, 45, 108: lanianda viscera praebere, Liv. 9, 1, 9: laniando dentibus hostem exspirare, id. 22, 51, 9: foede crura brachiaque, Tac. H. 1, 41: vestem, Ov. M. 5, 398: vestes, Quint. 11, 3, 174: Priamiden laniatum corpore toto vidit, Verg. A. 6, 494: digitis ora, Ov. A. A. 3, 678: carmen, Dig. 33, 7, 18 init.—With Gr. acc.: flavos Lavinia crinīs, Et roseas laniata genas, Verg. A. 12, 606: comas, Ov. M. 4, 139.—Transf., poet.: venti mundum laniant, Ov. M. 1, 60: laniata classis, id. H. 7, 175.—
- II Trop. (poet. and in post-Aug. prose): et tua sacrilegae laniarunt carmina linguae, Ov. R. Am. 367: vitia cor laniant, Sen. Ep. 51, 13.
- a butcher (post-class.): lanionis instrumentum, Dig. 33, 7, 18; 1, 2, 2, § 24: quis tibi tunc, lanio, cernenti talia sensus, Sedul. Carm. 2, 127.
Dei contemptor ‥, Cuneglase, Romana lingua ~o fulve
†lanioses, qui berbices incidunt
~o qui lacerat
~oslaga ‥ ~oflaescmangere
~io vel lanista vel carnifex vel macellarius,hyldere velcwellere vel †flaectawere [l. ]flæsctawere
hic ~o, -nis, i. ille qui laniat, et qui etiam hic lanista dicitur et hic lanius, -ii
macellio, macellarius, carnicida, ~o, lanius, lanista, carnifex
Johanni G. ~oni burgensi de Edinburch
nihil ‥ indolis tue nobilitate gloriosius, qua irritatus infestus ~o te mortificaverit
diris conatibus ‥ prefati ~onis Neustria sepe turbata est, et Cenomannica regio ‥ predis ac cedibus incendiisque feraliter profligata est
- 1. verscheuren, aan stukken scheuren, uitrukken [hominem; artūs dentibus; unguibus ora (als teken v. rouw); corpus; comas; crura verbrijzelen; (metaf.) carmina afkraken];
- 2. ernstig beschadigen, toetakelen [classem; vestem].
Lanius, in Concilio Hispal. ann. 1512. et apud Marten. tom. 2. Ampliss. Collect. col. 1400.
- lanius, to tear in pieces, rend, mangle, lacerate: hominem: corpora a feris laniata: lanianda viscera praebere, L.: vestem, O.: laniatus corpore toto, V.: Lavinia roseas laniata genas, V.: comas, O.: flamina mundum laniant, O.—Fig.: laniarunt carmina linguae, O.
-
…passim mundi fabricator habendum aera permisit vix nunc obsistitur illis, cum sua quisque regant diverso flamina tractu, quin lanient mundum tanta est discordia fratrum. Eurus ad Auroram Nabataeaque regna recessit Persidaque et radiis iuga subdita matutinis ; vesper…
Ovid, Metamorphoses
-
…trunco serpentis saucia morsu subigit ipsa feris transfigens unguibus anguem semianimum et varia graviter cervice micantem ; quem se intorquentem lanians rostroque cruentans, iam satiata animos, iam duros ulta dolores, abicit ecflantem et laceratum adfligit in unda ,…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…propter me, quo abigam, ponitote. qui poteris illi, non enim senties. quid igitur mihi ferarum laniatus oberit nihil sentienti praeclare Anaxagoras, qui cum Lampsaci moreretur, quaerentibus amicis, velletne Clazomenas in patriam, si…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…huic beata sapientis et constantis viri vita cedet quam turpe, o dii boni pueri Spartiatae non ingemescunt verberum dolore laniati. adulescentium greges Lacedaemone vidimus ipsi incredibili contentione certantis pugnis calcibus unguibus morsu denique, cum exanimarentur prius quam victos…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…canes, optumates domesticos nobile autem genus canum illud scimus esse, sed pro sua quisque facultate parat a quibus lanietur, eamque optumam illi esse censent sepulturam. permulta alia colligit Chrysippus, ut est in omni historia curiosus ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…per biduum. post cervicibus fractis caput abscidit, idque adfixum gestari iussit in pilo ; reliquum corpus tractum atque laniatum abiecit in mare. cum hoc hoste bellandum est cuius taeterrima crudelitate omnis barbaria superata est. quid loquar de…
Cicero, Philippicae
-
…ut quam maxime permaneant diuturna corpora. Magorum mos est non humare corpora suorum, nisi a feris sint ante laniata ; in Hyrcania plebs publicos alit canes, optumates domesticos nobile autem genus canum illud scimus esse, sed pro…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…tegmine saeptos corripuit pullos ; quos cum consumeret octo, nona super tremulo genetrix clangore volabat ; cui ferus immani laniavit viscera morsu. hunc, ubi tam teneros volucris matremque peremit, qui luci ediderat, genitor Saturnius idem abdidit…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…miseria adflictas aut abiectas timiditate et ignavia. Non. M Ut auriga indoctus e curru trahitur, opteritur, laniatur, eliditur. dici possit. Tum Laelius Video iam, illum, quem expectabam, virum cui praeficias officio…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…magnificae, nemo negat ; sed quae potest homini esse polito delectatio, cum aut homo imbecillus a valentissima bestia laniatur aut praeclara bestia venabulo transverberatur quae tamen, si videnda sunt, saepe vidisti ; neque nos, qui haec…
Cicero, Epistulae ad Familiares