lignatio
lignatio, a procuring of wood
lignātĭo, ōnis, f. [lignor], a felling or procuring of wood.
- I Lit.: qui lignationis munitionisque causā in silvas discessissent, Caes. B. G. 5, 38: quae maxime necessaria est ad cibum excoquendum, Vitr. 5, 9 fin.—
- II Transf., concr., a place where wood is cut, a place for procuring wood, Col. 1, 5, 1.
līgnātio, ōnis, f. (lignor), I) das Holzholen, Holzfällen, Vitr. 5, 9, 8: beim Heere, Caes. b. G. 5, 39, 2. Veget. mil. 3, 8. p. 85, 15 L2. – II) meton., der Ort, wo Holz geholt wird, Holzplatz, Holzschlag, Colum. 1, 5, 1.
lignātĭō, (16) ōnis, f. (lignor), action de faire du bois, approvisionnement de bois : Cæs. G. 5, 39, 2 ; Vitr. Arch. 5, 9, fin || lieu dʼoù on tire du bois : Col. Rust. 1, 5, 1.
līgnātiō ōnis, f
- lignor, a procuring of wood: lignationis causā in silvas discedere, Cs.