maledicens
mălĕdīcens, entis, P. a., v. maledico fin. A.
maledīcēns, entis, PAdi. (maledico), lästernd, schmähend, ut nunc sunt maledicentes homines, Plaut. merc. 410: ego maledicentiorem quam te novi neminem, ibid. 142: maledicentissima civitas, Cic. Flacc. 7: carmina maledicentissima, Suet. Caes. 75, 5.
mălĕdīcēns, (14) tis, médisant : Pl. Merc. 410 || -tior Pl. Merc. 142 ; -tissimus Cic. Fl. 7 ; Nep. Alc. 11, 1.