nepotatus
nĕpōtātus, ūs, m. [nepotor],
- extravagance, prodigality, profusion, Plin. 14, 4, 6, § 57; 9, 35, 56, § 114; Suet. Calig. 37 (al. nepotinis).
nepōtātus, ūs, m. (nepotor), die Schwelgerei, Üppigkeit, Plin. 9, 114 u. 14, 57. Suet. Cal. 37, 1. Porph. Hor. sat. 1, 3, 21.
nĕpōtātŭs, (16) ūs, m. (nepotor), dissipation, prodigalité : Plin. 9, 114 ; 14, 57 ; Suet. Cal. 37.