nutricatus
nūtrīcātus, ūs, m. [nutrico],
- a suckling, nursing (ante-class.): plane eductus in nutricatu Venerio, Plaut. Mil. 3, 1, 55 (650): pecoris, Varr. R. R. 2, 1, 20.—
- II A nourishing, rearing: herba non evellenda in nutricatu, Varr. R. R. 1, 47; 1, 49; 3, 9.
nūtrīcātus, ūs, m. (nutrico), I) das Säugen, Plaut. mil. 650. Varro r. r. 2, 1, 20. – II) passiv = das Heranwachsen der Gewächse, das Wachstum, Varro r. r. 1, 47 u. 49.
nūtrīcātŭs, ūs, m. (nutrico), action de nourrir : Pl. Mil. 656 ; Varro R. 2, 1, 20 || croissance [des plantes] : Varro R. 1, 47 ; 1, 49.