pecus
pecus, cattle
pecus2, a head of cattle, beast, brute, animal, one of a herd
Could not find pecus2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
what lies between man and beast?
- I Lit.
- A In gen.: bubulum pecus, horned cattle, Varr. R. R. 2, 1, 13; Col. 6, 13, 2: ovile, sheep, id. 1 prooem.: caprile, id. ib.: pecus majus et minus ... de pecore majore, in quo sunt ad tres species naturā discreti, boves, asini, equi, Varr. R. R. 2, 1, 12: equinum, a stud, Verg. G. 3, 72: setigerum pecus, the bristly herd, i. e. the herd of swine, Ov. M. 14, 288: flammatum pecus, the thirsty steeds, Stat. Th. 4, 733: volatile pecus, fowls, hens, Col. 8, 4: ignavum fucos pecus a praesepibus arcent, i. e. the drones, Verg. G. 4, 168.—So of bees, Col. 9, 8, 6.—Of seals: omne cum Proteus pecus egit altos Visere montes, Hor. C. 1, 2, 7; cf. of fish: aquatile, Col. 8, 17, 7.—
- B In partic, of sheep, small cattle, a flock: pecori et bubus diligenter substernatur. Scabiem pecori et jumentis caveto (shortly after: frondem substernito ovibus bubusque), Cato R. R. 5, 7: boni pastoris est pecus tondere non deglubere, Tiber. ap. Suet. Tib. 32: balatus pecorum, Verg. G. 3, 554; Plin. 8, 47, 72, § 187.—
- II Transf.
- A Of a single animal: inque pecus magnae subito vertare parentis = pecudem, the young lion, Ov. Ib. 459; Mos. et Rom. Leg. Coll. 6, 7, 9.—In late and eccl. Lat. the distinction between pecus, f., and pecus, n., nearly disappears, and the latter is found in all senses of the words; cf. Vulg. Lev. 20, 15; id. 2 Par. 14, 15; id. Isa. 66, 3.—
- B Contemptuously, or as a term of abuse, of persons, cattle: mutum et turpe pecus, Hor. S. 1, 3, 100: o imitatores, servum pecus, id. Ep. 1, 19, 19: simul ite, Dindymenae dominae vaga pecora, Cat. 63, 13: sed venale pecus Corythae posteritas, Juv. 8, 62.
- I Lit.
- A In gen.: Neptuni pecudes terrestres pecudes, Plaut. Ps. 3, 2, 45 (834): squammigerum pecudes, the fishes, Lucr. 2, 343: genus aequoreum, pecudes pictaeque volucres, land animals, Verg. G. 3, 243: genera pecudum ferarum, Varr. R. R. 2, 1: anates buxeis rostris pecudes, Varr. ap. Non. 460, 9: quā pecude (sc. sue) nihil genuit natura fecundius, Cic. N. D. 2, 64, 160: quantum natura hominis pecudibus reliquisque bestiis antecedat, domestic animals, id. Off. 1, 30, 105: ista non modo homines, sed ne pecudes quidem mihi passurae esse videntur, id. Cat. 2, 9, 20; id. Att. 1, 16, 6.—Plur. neutr. pecuda: vagant, pavore pecuda in tumulis deserunt, Att. ap. Non. 159, 11; Sisenn. ap. Non. 159, 17: cum adhibent in pecuda pastores, Cic. Fragm. ap. Non. 159, 13.—
- B In partic.
- 1 A head of small cattle, one of a flock: at variae crescunt pecudes armenta feraeque, Lucr. 5, 228.—
- 2 A sheep: haedi cornigeras norunt matres, agnique petulci balantum pecudes, Lucr. 2, 369; Ov. F. 4, 903: pecudem spondere sacello Balantem, Juv. 13, 232: pecus et caprae, Plin. 24, 11, 53, § 90.—
- 3 Collectively, = 1. pecus, id genus pecudis, horses, Col. 6, 27, 13.—
- II Transf., as a term of reproach for an ignorant, stupid, or filthy person, a beast, brute: istius, pecudis ac putidae carnis consilium, Cic. Pis. 9, 19: istius impurissimae atque intemperantissimae pecudis sordes, id. ib. 29, 72; id. Phil. 8, 3, 9; cf.: Gaius Caesar pecudem auream eum appellare solitus est, Tac. A. 13, 1.
de salicis trunco, pecoris quoque tergore raso / componor
cum aliis pastoribus ~ora domini sui pascebat
quis pascit ~us, quod nec tantum prodest quantum consumit?
adquirat ex illis vj [(hominibus ] unum pro animali suo, vel pro ~ore [AS: ] quod hoc valeatæt þam orfe
frugibus arva, ~ore montes, nemorosa feris abundant
Josue habuit hec loca ad possidendum et colendum; Levite autem ad alendum peccora
si pecus cespitat, tu virgo virgula / cede calcaribus, cruenta stimula
milites castellorum abducebant ab agris ~ora et pecudes
sciendum quod dicimus ~ora de majoribus, pecudes autem de minoribus
Warinus habeat in eadem pastura tot animalia et ~ora quot ad ipsum pertinet habendum
pasturam ~oribus et bestiis eorum in bosco et plano cum suis propriis ~oribus
qui immolat bovem, quasi qui interficiat virum: qui mactat ~us, quasi qui excerebret canem
insula ‥ apta ~oribus ac jumentis
hoc ~us, ~oris,(beste unde versus: est pecus hec quod arat, pecus hoc quod non juga curat hec ~us, -dis,beste
qui cum ~oribus vel masculis se coinquinaverunt
pro tota decima terre ‥ que pertinet ad parochiam ecclesie de Eytone, tam frugum quam ~orum et hominum
dum quondam sanctus benedixit pecori caro
interest ‥ curati ‥ agnoscere vultum ~oris sui
sed spicula trudo / setigeras pecudum stimulans per vulnera pulpas
regio farris et maxime tritici ‥ jejuna et inops, ~orum et piscium ferax
quod quilibet predictorum burgensium habeat ‥ pasturam communem ad omne genus ~udum
hidas et tres virgatas terre, et decimam de Thama, in annona, in ~udibus et lana et caseis
equa hec, quam vident oculi tui, puella virgo et filia nostra fuit ‥ ego hanc quam ostenditis puellam video nihil in se ~udis habentem
qui servet ~udes meas(
venit quidam damus quasi ~us perterita
ut [boa ] ‥ non solum armenta et ~udes ‥ absorbeat
cum communi pastura ejusdem ville ad certum numerum ~udum et averiorum
peccans cum ~ode, anno [peniteat ]
qui saepe cum masculo aut cum ~ude fornicat
qui multa mala fecerit, id est, homicidium, adulterium cum muliere et cum ~ude, et furtum
qui cum ~ode peccaverit vel jumento, x annos [peniteat ]
oportet discretio esse inter qualitate peccodum
qui cum ~ude peccat, quidam judicant annos decem, quidam septem, quidam tres, quidam centum dies
spurius incerto Creta genitore creatus / ex hominis pecudisque simul cognomine dicor
cum [sacrosanctae crucis astulas ] in aquas miserint, eisque languentes homines aut ~udes potaverint sive asperserint
➳ pecus [très rart au nom.] : Cæs. d. Prisc. Gramm. p. 719 || m. arch. : Enn. Scen. 296 || pecuda n. pl. Acc. Tr. 409 ; Cic. Rep. 4, 1, cf. Non. 159, 11.
- 1. stuk vee, dier; ➤ Neptuni pecudes vissen; pecudes et bestiae tamme en wilde dieren; — poët. ook v. bijen: pecudum sollertia;
- 2. (poët.) stuk kleinvee, ihb. schaap; ➤ armenta et pecudes; ~ et caprae;
- 3. (Verg.) (plur.) landdieren; ➤ genus aequoreum, pecudes pictaeque volucres;
- 4. (metaf.) (als scheldw. voor eenvoudige of domme mensen) schaap; ➤ stupor hominis vel dicam pecudis.
- 1. (coll.) vee, (ihb. als voedsel dienend) kleinvee [lanigerum schapen; saetigerum varkens]; ➤ ager bonus pecori; — ook veestapel; plur. kuddes vee; — ook v. zeedieren, hommels e.a.: Proteus pecus (zeedieren) agit;
- 2. alg. dier; ➤ ~ magnae parentis (v.e. jonge leeuw);
- 3. (poët.) (metaf., v. mensen) (geringsch. en als scheldw.) kudde, gespuis; ➤ imitatorum servum ~ (Hor.) kudde na-apers.
Alitus, seu
manupastus. Lex Aleman. tit. 99. § 14 :
Si quis Pecus manualem, qui dicitur Alatus, aut verrem, aut ducariam occiderit, etc.Vide Manualis, Manupastus.
Fœtus, Embryo, ex scribæ oscitantia, ut videtur, in MS. Pactus Legis Salicæ tit. 76. apud Eccardum pag. 137 :
Si quis mulierem prægnantem in ventre aut in renis percusserit....... Si quis ancillæ Pecus mortuum excusserit, etc.
- PAC-, cattle(all domestic animals kept for food or service): pabulum pecoris, S.: equinum, a stud, V.: setigerum, the bristly herd(i. e. of swine), O.: deus pecoris, i. e. Pan, O.: Ignavom fucos pecus a praesepibus arcent, i. e. the drones, V.—Of sheep, a flock: Balatu pecorum sonant ripae, V.—An animal, head of cattle(poet.): pecus magnae parentis (of a young lion), O.—Of persons, cattle: metum et turpe, H.: dominae pecora, Ct.: venale, Iu.
- PAC-, a head of cattle, beast, brute, animal, one of a herd: pecudes pictaeque volucres, land animals, V.: quantum natura hominis pecudibus antecedat, domestic animals.—A sheep: balans, Iu.: pecus Athamantidos Helles, i. e. the Ram, O.—Of a person, a beast, brute: stuporem hominis vel dicam pecudis attendite: aurea, Ta.
-
…Omnis homines, qui sese student praestare ceteris animalibus, summa ope niti decet, ne vitam silentio transeant veluti pecora, quae natura prona atque ventri oboedientia finxit. Sed nostra omnis vis in animo et corpore sita est animi…
Sallust, Catilina
-
…captus custos Iunonius at tu, quisquis es, hoc poteras mecum considere saxo, Argus ait, neque enim pecori fecundior ullo herba loco est, aptamque vides pastoribus umbram. Sedit Atlantiades et euntem multa loquendo detinuit sermone diem…
Ovid, Metamorphoses
-
…, prohibent angustiae loci. Quod si virtuti vostrae fortuna inviderit, cavete inulti animam amittatis neu capti potius sicuti pecora trucidemini quam virorum more pugnantes cruentam atque luctuosam victoriam hostibus relinquatis Haec ubi dixit, paululum conmoratus signa canere iubet…
Sallust, Catilina
-
…hostem conlocabat et pro vallo ad utrumque latus extruebat. Incredibili celeritate magno spatio paucis diebus confecto, cum iam pecus atque extrema impedimenta a nostris tenerentur, ipsi densiores silvas peterent, eius modi sunt tempestates consecutae uti opus necessario…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ubi pons erat perfectus praesidiumque ab Caesare relictum primos Eburonum fines adeunt ; multos ex fuga dispersos excipiunt, magno pecoris numero, cuius sunt cupidissimi barbari, potiuntur. Invitati praeda longius procedunt. Non hos palus in bello latrociniisque…
Julius Caesar, Gallic War
-
…gladiatore imperator quas effecit strages, ubicumque posuit vestigium ; fundit apothecas, ; caedit greges armentorum reliquique pecoris quodcumque nactus est ; epulantur milites ; ipse autem se, ut fratrem imitetur, obruit vino ; vastantur agri…
Cicero, Philippicae
-
…virtute, diligentia dicam ; praetermittam illud etiam de quo ante dixi, fortunas eius ita constitutas fuisse familia, pecore, villis, pecuniis creditis ut nemini minus expediret ullum in Sicilia tumultum aut bellum commoveri ; non dicam ne…
Cicero, in Verrem
-
…adfecto exercitu tenuitate Boiorum, indiligentia Aeduorum, incendiis aedificiorum, usque eo ut complures dies frumento milites caruerint et pecore ex longinquioribus vicis adacto extremam famem sustentarent, nulla tamen vox est ab eis audita populi Romani maiestate et superioribus…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ad se animos ducere nullo prorsus commodo extrinsecus posito et quasi lenocinante mercede, voluptatemque illam Epicuri solis inter se pecoribus esse commune, in quorum societatem et hominem et sapientem trudere nefas esse. contra ille convocata de hortulis in…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…, milites se esse legionarios dicunt ; fame et inopia adductos clam ex castris exisse, si quid frumenti aut pecoris in agris reperire possent simili omnem exercitum inopia premi, nec iam vires sufficere cuiusquam nec ferre operis laborem posse…
Julius Caesar, Gallic War