plantator
plantātor, ōris, m. [planto],
- a setter, planter, transplanter (late Lat.), Aug. Ep. 89; 112.
plantātor, ōris, m. (planto), der Verpflanzer, Versetzer eines Gewächses, Augustin. epist. 89, 20 u.a.
de vineis sine ~ore crescentibus
hic ~or,a nymper
Jesse prodit virgula, / totum profert angulus, / integrum particula, / ortolanum surculus, / plantatorem plantula
quidquid fructificat, tu cultor, tu sator, tu ~or es
cum nostrum sit rigare quod predecessores nostri plantaverunt, ‥ eadem gratia que ~ori et debetur nutritori
id fratres, novistis, desiderat arator in agro, id ~or in orto
hic ~or,a plantor
rex David ‥ multorum monasteriorum ~or egregius
~or paradisi Deus est, qui plantavit eam et fundavit per Christum principium
ut tanquam ~or et propagator erroris
mitti ‥ fidei Christi ~ores impetravit
~orem meum ac inceptorem profectus mei
plantātŏr, ōris, m. , planteur : [fig.] Aug. Ep. 89, 20.