pluraliter
plūrālĭter, adv., v. pluralis fin.
plūrāliter, Adv. (pluralis), in der Mehrzahl, I) als jurist. t. t.: pl. nuncupare, Cod. Iust. 7, 4, 14. – II) als gramm. t. t. = im Plural (Ggstz. singulariter, im Singular), Sen. u.a.
haec pentaptota sunt singulariter et tetraptota ~iter
cum sit una ecclesia catholica toto orbe diffusa saepe ~iter appellantur ecclesiae ‥
~iter primae et secundae personae declinantur, ut nos, vos
þa syx casus: nominativum ‥ et ~iterand menigfealdlice
Britannias ‥ ~iter appellat, propter diversas ‥ insule provincias et linguarum divisiones(
quoniam ‥ dixerat Scriptura ~iter ‘nostram’ pro pluralitate personarum ‥
propter hos duos terminos dicit Scriptura ~iter: ‘constituisti terminos ejus’
per istos triginta dies post matutinas qualibet nocte dicetur ‘Verba mea’, cum collecta ‘Absolve’ ~iter
~iter cum eodem oretenus circa singula suprascripta tractavi
plūrālĭtĕr, en pluralité : Cod. Just. 7, 4, 14 || au pluriel : Sen. Nat. 2, 56.
Te Domine Jesu Christe, te Deum Pluraliter homines salvantem, et hominem in Deo singulariter potentem invocamus, etc.