prone
prone, inclined, leaning, slanting
prōnē, adv., v. pronus fin.
prōnē, Adv. (pronus), geneigt, schräg, I) eig.: pr. ac fastigate (Ggstz. directe ad perpendiculum), Caes. b. G. 4, 17, 4. – II) bildl., geneigt, willfährig, manubias suppetiat prone, Naev. tr. 12 R.2: ad exturbandos meliores pronius inclinati, Amm. 30, 8, 10.
ascivere suis deceptum prone loquelis / veri doctorem
hoc ~ius episcopi mirabantur causidicorum audatiam
regiis ~e cupientes favere profectibus(
corda magnatum et populorum ad se conciliata ~ius inclinavit
prōnē (16) (pronus), adv., en étant penché en avant : Cæs. G. 4, 17, 4 || tête baissée : Paul. Petric. Mart. 4, 546 || -nius inclinati Amm. 30, 8, 10, plus portés à.
prōnē
adv.
- pronus, inclined, leaning, slanting; opp. directe ad perpendiculum, Cs.