pronomen
prō-nōmen, ĭnis, n.;
- in gram., a pronoun, Varr. L. L. 8, § 45 Müll.; Quint. 1, 4, 19; 1, 5, 47; 26; 11, 3, 87 et saep.
prō-nōmen, inis, n., I) der Vorname, Interpr. Iren. 2, 35, 3. – II) als gramm. t. t., das Fürwort, Varro LL., Quint. u.a.
a ~inibus ‥ trochaici pedes formantur positione longis, ut ille, iste, ipse, noster
~en C littera terminatum
dictum autem ~en est, quod pro ipso nomine positum, licet minus plene, idem tamen significat
de ~ine quoque, ut quibusdam placet, quod est ‘alter, alterius’, cum sequatur regulam ~inum in -ius desinentium, que in prosa penultimam producunt
partes orationis sunt octo ‥ nomen, ~en, verbum ‥
~enis þæs naman speliend
~en est pars oracionis que pro proprio nomine ponitur uniuscujusque substanciam sine qualitate significans
eo quod ~en, quod semper demonstrativum aut relativum est, proprii nominis expleat vicem
sicut dicitur quod ~en possessivum significat personam possessoris principaliter
~en demonstrativum non est significativum nisi ex intencione proferentis; et ideo ex hoc quod proferens vocaliter ~en demonstrativum intendit diversimode demonstrare unum vel aliud
ideo secundum ~en [sc. archepiscopi ] tuum esto superspeculator non solum gregis tibi commissi, sed etiam tui ipsius
martir, participans; pronomen virgo pudica; / quelibet est sacre speculatio forma Marie
prōnōmĕn, ĭnis, n. , pronom : Varro L. 8, 45 ; Quint. 1, 4, 18, etc.
Dominus virtutum, et pater omnium,..... unius ejusdemque nuncupationes et Pronomina, per quæ unus Deus et Pater ostenditur.