pulsator
pulsātor, ōris, m. [pulso],
- a beater, striker: citharae, Val. Fl. 5, 694.
pulsātor, ōris, m. (pulso), I) der Klopfer, Anklopfer, an die Tür od. bei jmd. als Mahner, Augustin. serm. 65, 5 extr.: improbus, Claud. Mam. in Sidon. epist. 4, 2, 4: aurium mearum, Augustin. conf. 10, 31, 46. – II) der Schläger, citharae, Zitherspieler, Val. Flacc. 5, 694.
ad agnoscenda arcana ‥ non solum querendo, sed et orando pertingemus. sepe pius invenit ~or quod temerarius non meretur perscrutator
~or cornu: Waltero de la Grene pro pulsacione cornu
in campanili xxxv esse debent ~ores, quorum quilibet quadrantem habebit
~oribus ecclesie pro pulsando in iiij obitibus
~or de clocherio
quatuor ~ores campanarum qui ‥ campanas solempniter pulsabunt
x denarios ‥ inter vicarium ac clericum et ~ores ‥ distribuendo
quo miserum puerulum affitiebant incommodo qui, horrendos stridores eitiens, seva ~oribus imprecabatur
~or ‥ quos pulsaverat ad majorem audientiam protrahendi potestatem accipiet(
certe ~or [sc. rex ] jam excommunicatus esset, nisi pulsatus [sc. Anselmus ] intercessisset
pulsātŏr, ōris, m. (pulso), celui qui frappe : Aug. Serm. 66, 5 || citharæ Val. Flacc. 5, 694, joueur de cithare.
- 1. (August.) iem. die (aan)klopt;
- 2. (postklass.) iem. die (op een instrument) tokkelt (m. gen.) [citharae].