nuisance
nuisance
subs.
P. and V. κᾰκόν, τό.
Be a nuisance to, v.: Ar. and P. πράγμᾰτα πᾰρέχειν (dat.), ἐνοχλεῖν (acc. or dat.).
subs.
P. and V. κᾰκόν, τό.
Be a nuisance to, v.: Ar. and P. πράγμᾰτα πᾰρέχειν (dat.), ἐνοχλεῖν (acc. or dat.).
NUISANCE
molestia; onus; incommodum: to be a nuisance to anybody molestiam alicui exhibere afferre (Ter.); alicui oneri esse (Liv.): to find anything a nuisance molestiam capere suscipere trahere ex aliqua re.
molestia; onus; incommodum: to be a nuisance to anybody molestiam alicui exhibere afferre (Ter.); alicui oneri esse (Liv.): to find anything a nuisance molestiam capere suscipere trahere ex aliqua re.
nuisance: *quod molestum, noxium, est; quod alicui nocet, molestiam exhibet, affert: v. INJURIOUS , TROUBLESOME ; TO INJURE , TROUBLE . Phr.: you are a n. to me! enecas me! Pl. Truc. 1, 2, 23: Ter. Ph. 2, 3, 37, etc.: more lit., odio (al. odiosus) es! Pl. l. c. 25: cf. Ter. Hec. 1, 2, 48, tundendo atque odio, by the n. of his dinning importunity: what a n. it is! quam molestum est! Cic. Att. 8, 3, med.: to keep the city free from n.s, *curare ut cloacae et purgentur et reficiantur ... atque omnia quae ad salubritatem civium pertinent: cf. Ulp. Dig. 43, 23, 1 § 2: a public n. (in sanitary sense), *quod salubritatem civium infestare possit.