ornate
ornate
adj.
P. and V. λαμπρός, σεμνός ; see magnificent.
adj.
P. and V. λαμπρός, σεμνός ; see magnificent.
ornate:
1. ornātus (in good sense; marked by all the grace and finish proper to eloquence): cf. Cic. de Or. 1, 12, init., composita oratio et ornata, et artificio quodam et expolitione distincta. Very so, perornatus, id. Br. 43, 158.
2. pictus: Join: (orationis genus) pictum et expolitum, id. Or. 27, fin. Phr.: an over o. style, *genus orationis lenociniis magis quam ornamentis distinctum: cf. Quint. 8, prooem. § 26: a gay, o. style of diction, nitidum quoddam genus verborum et laetum, Cic. de Or. 1, 18, 81: he was the first to essay more o. passages, primus locos laetiores adtentavit, Tac. Dial. 22.
1. ornātus (in good sense; marked by all the grace and finish proper to eloquence): cf. Cic. de Or. 1, 12, init., composita oratio et ornata, et artificio quodam et expolitione distincta. Very so, perornatus, id. Br. 43, 158.
2. pictus: Join: (orationis genus) pictum et expolitum, id. Or. 27, fin. Phr.: an over o. style, *genus orationis lenociniis magis quam ornamentis distinctum: cf. Quint. 8, prooem. § 26: a gay, o. style of diction, nitidum quoddam genus verborum et laetum, Cic. de Or. 1, 18, 81: he was the first to essay more o. passages, primus locos laetiores adtentavit, Tac. Dial. 22.