perpetuate
perpetuate
v. trans.
Establish: P. βεβαιοῦν.
Perpetuated in the memory: use adj., P. and V. ἀ(⏓)είμνηστος.
v. trans.
Establish: P. βεβαιοῦν.
Perpetuated in the memory: use adj., P. and V. ἀ(⏓)είμνηστος.
PERPETUATE
perpetuare; perpetuum efficere (Cic.): to perpetuate one’s name nomen suum immortalitati commendare; nominis memoriam adaequare cum omni posteritate.
perpetuare; perpetuum efficere (Cic.): to perpetuate one’s name nomen suum immortalitati commendare; nominis memoriam adaequare cum omni posteritate.
perpetuate:
1. contĭnuo, 1 (to carry on continuously): to p. a magistracy (viz. the decemvirate, which was properly for a time only), magistratum c., Liv. 3, 35, med.: Cic. Fl. 11, 25 (libertas usque ad hoc tempus continuata permansit, has been p.d to this day).
2. expr. by circuml., to p. his power, *quo dominationem suam diuturnam (sempiternam) faceret: by the most distinguished memorials to p. the memory of one's name, amplissimis monumentis consecrare memoriam nominis sui, Cic. Q. Fr. 1, 1, 15, extr. (Scarcely, perpetuare, in this sense: Hor. has aeternare in aevum, Od. 4, 14, 5; but the phr. is unsuited for prose.)
1. contĭnuo, 1 (to carry on continuously): to p. a magistracy (
2. expr. by circuml., to p. his power, *quo dominationem suam diuturnam (sempiternam) faceret: by the most distinguished memorials to p. the memory of one's name, amplissimis monumentis consecrare memoriam nominis sui, Cic. Q. Fr. 1, 1, 15, extr. (Scarcely, perpetuare, in this sense: Hor. has aeternare in aevum, Od. 4, 14, 5; but the phr. is unsuited for prose.)